Vincenzo

Pasta perfecto bij Vincenzo’s Osteria

  • Eten & drinken
  • Diner
  • Borrel

Heb jij, net als ik, een zwak voor de Italiaanse keuken en een écht pasta hart? Dan ligt er in het Zeeheldenkwartier gevaar op de loer. Gevaarlijk lekker gevaar, welteverstaan. Bij Vincenzo’s Osteria, het nieuwste Italiaanse lid van de Vincenzo’s familie, worden traditionele Italiaanse gerechten met een moderne twist geserveerd. Met in de hoofdrol: pasta. Een Oscarwaardige rol... Schuif er maar eens aan tafel, dan snap je direct waar mijn enthousiasme vandaan komt.
Na pizza komt pasta! Denk je hé, de naam Vincenzo’s komt me bekend voor. Dat kan, want vanaf Vincenzo's Osteria sta je met een paar grote stappen voor de opvallend groene gevel van Vincenzo’s. Dé plek waar menig pizzaliefhebber zijn hart al heeft verloren. Maar de Italiaanse keuken bestaat uit meer dan alleen pizza, zo dachten de mannen achter Vincenzo's. Dat zou een uitbreiding van de menukaart kunnen betekenen. Maar nee, begin mei is er een compleet nieuw restaurant geopend: Vincenzo’s Osteria. Dubbel Italiaans eetplezier in één straat. Lucky us in Den Haag. 

Vincenzo's OsteriaVincenzo's Osteria
Vincenzo's Osteria is een sfeervol restaurant, met wederom een oogstrelende authentieke gevel, waar alles draait om pasta met een moderne, Haagse twist. Ook de rest van de menukaart kent die eigenzinnige twist. Verwacht dan ook dat je smaakpapillen worden verrast. Ik ging je voor en liet me tijdens het persdiner compleet in de Italiaanse watten leggen met gerechten waar ik al m'n vingers bij af heb gelikt. Tel daar heerlijke wijn, een gezellige atmosfeer én een stukje kennis en kunde tijdens workshops bij op en de avond kon niet meer stuk. 

Vincenzo's OsteriaVincenzo's OsteriaDe avond draaide niet alleen om eten en drinken. Ook de mouwen werden opgestroopt tijdens twee kleine workshops: oesters openen en pasta (in ons geval mafalda) snijden. We leerden meer over VIncenzo's Osteria's liefde voor oesters, met welke saus je dit gerecht compleet maakt én hoe je de oesters dus zelf kunt openen. Vervolgens mochten we met een pastasnijder snijder in de weer. De meegekregen missen: onze mafaldapasta zo recht mogelijk snijden. Of er een carrière in een Italiaanse keuken in het verschiet ligt, is nog altijd de onbeantwoorde vraag... 

Vincenzo's Osteria
Time flies when you're having fun. Zo was het ineens tijd om aan tafel te gaan. Eerlijk is eerlijk, in een sfeervolle setting smaken (al uitmuntende) gerechten nóg beter. Tel daar Pinot Grigio bij op en het dinerfeest was wat mij betreft al compleet. Totdat het voorgerecht voor onze neus op tafel kwam te staan. Niet één, niet twee, maar drie voorgerechten: carpaccio rund met gele biet, mierikswortel en macadamia's, carpaccio vis met bloedsinaasappel en venkel en burrata met komkommer, wortel, waterkers en vincotto. Je leest het goed, geen burrata met tomaat of carpaccio met mayonaisse dressing. Alles net even anders dan anders, juist dat is de moderne touch waar Vincenzo's Osteria zich mee onderscheidt. 

Vincenzo's OsteriaNa het voorgerecht volgde het hoofdgerecht: pappardelle al Parmigiano met zwarte wintertruffel. Dat bracht een klein spektakel met zich mee. De pasta werd ter plekke geflambeerd in een grote Parmigiano. Wat het gerecht direct dat beetje extra gaf. En geloof me, deze pasta wil je zelf een keer proeven! 

Vincenzo's Osteria
De avond sloten we af met een, in mijn ogen, nooit meer te evenaren tiramisu. In goed gezelschap van een glaasje limoncello di mamma. Huisgemaakt door Vincenzo’s moeder. Een typisch gevalletje: genieten eerste klas! De tiramisu staat vanaf dat moment ook op nummer één op mijn voor-het-toetje-moet-ik-nog-eens-terug lijst. Waarom het zo lekker was? Onder andere door de bijna kunstzinnige compositie van alle onderdelen (niet zo recht toe recht aan als je gewend bent) en omdat het toetje niet kant-en-klaar uit de koelkast kwam, maar ter plekke in de keuken werd bereid met zelfgemaakte lange vingers én amaretto koekjes voor de crunch. 

Vincenzo's OsteriaAls kers op de avond, mochten we onze zelf gesneden pasta mee naar huis nemen. De volgende avond was het dus tijd voor pasta alla Rox; pasta bijna perfecto… Toch laat ik het echte werk toch graag aan de chefs over. Dus, snel maar weer een keer terug. Al was het alleen maar voor de (komt ze weer…) tiramisu en huisgemaakte limoncello. Grazie mille en hasta la pasta!

Editor

Roxana van den Akker

Related Stories

Binnentuin Stilleven Breda
Rotterdams crowdfundingssucces: Backyard
By Ami